Кӯдакӣ дар кӯҳистонҳо
Дар деҳаи Савири ноҳияи Роштқалъа, дар оғӯши кӯҳҳои баланду осмони соф, баҳори соли 1956 кӯдаке ба дунё омад, ки тақдири ӯ абадан ба хидмати мардум пайваст. Волидайн бо умеди зиёде аз Худованд ба писарашон номи хоксоронае гузоштанд: Ғарибшоҳ.
Ғарибшоҳ дар оилаи Сӯфишоҳ- марде ба дунё омад, ки номи неки ӯ на танҳо дар Роштқалъа, балки дар саросари Бадахшон бо эҳтиром зикр мешуд. Сӯфишоҳ шахсе буд, ки мардум ӯро на бо мансаб, балки бо инсондӯстиаш мешинохт. Вай мудом ба дарди одамон мерасид, дар мушкилиҳо дастгирашон буд ва барои ҳар кас сухани роҳнамое дошт.
Солҳои донишҷӯӣ – оғози рисолат
Вақте ки ӯ ба Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино дохил шуд, ин танҳо интихоби касб на, балки интихоби роҳи зиндагӣ буд.
Солҳои донишҷӯӣ осон набуданд. Ба хусус дар чунин донишгоҳ. Илми тиб на танҳо дониш, балки сабр, тоқат ва ирода талаб мекард. Шабҳои дароз бо китоб, дарсҳои амалӣ, аввалин бор рӯ ба рӯ шудан бо беморон ҳамааш барои Ғарибшоҳи ҷавон як мактаби ҷиддӣ ва дар айни ҳол зарурӣ буд.
Ӯ тадриҷан фаҳмид, ки табиб будан ин танҳо муолиҷа кардан набуда, масъулият барои ҷони ҳар инсон аст.
Дар ҳамин солҳо дар ӯ на танҳо дониши тиббӣ, балки ҳисси баланди виҷдон ва масъулият шакл гирифт. Ӯ аллакай аз дигарон бо ҷиддият ва бо муносибати амиқ ба касб фарқ мекард.
Соли 1980, вақте ки дипломро ба даст гирифт, ӯ танҳо як хатмкунанда не, балки шахсе комилан омодаи хидмат ба ҷомеа буд.
Қадамҳои аввали духтури ҷавон
Фаъолияти меҳнатии Ғарибшоҳ Сӯфишоев ҳамчун духтур-ординатор оғоз ёфт. Ин марҳила барои ҳар як табиб муҳим аст: аввалин қарорҳо, аввалин масъулиятҳо, аввалин шабҳои бедорхобӣ.
Дар ҳамин давра равшан гардид, ки ӯ дар ниҳодаш қобилияти бештаре дорад: на танҳо табобат мекард, айни замон фикр мекард, таҳлил менамуд, роҳ меҷуст.
Табиб дар либоси низомӣ
Хизмат дар сохторҳои Вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон ва баъдан Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон барои ӯ на танҳо вазифа, балки рисолати воқеӣ гардид.
Ин ҷо ҳар як қарор метавонад ба ҷони инсон таъсир расонад. Ва дар ин ҷо ба иштибоҳ набояд роҳ дод.
Солҳои душвори кишвар, давраи нооромӣ ва ташаккули давлатдорӣ Ғарибшоҳ маҳз ҳамеша дар сафҳои пеш қарор дошт. Ӯ сарбозонро табобат мекард, онҳоро ба ҳаёт бармегардонд, ҷонашонро наҷот медод.
Вақте ки полковник Сӯфишоев ба вазифаи роҳбари Госпитали марказии ҳарбӣ таъин шуд, ин эътирофи сатҳи баланди касбӣ ва инсонӣ буд. Зери роҳбарии ӯ ин муассиса на танҳо маркази табобат, балки мактаби таҷриба гардид.
Илм ва мерос
Бо вуҷуди фаъолияти пурмасъулият, ӯ илмро тарк накард. Ҳимояи рисолаи номзадии илмҳои тиб дар мавзӯи “Маъюбшавии нахустмаротиба аз беморҳои ишемиявии дил дар Ҷумҳурии Тоҷикистон” нишон дод, ки ӯ на танҳо амалгаро, балки муҳаққиқ низ ҳаст.
Даҳҳо мақола, дастурамалҳо, барномаҳои тавонбахшӣ, ҳамаи ин на танҳо кор, балки мероси илмӣ мебошад.
Ӯ донишро танҳо барои худ нигоҳ надошт, онро ба дигарон низ дод.
Эҳтиром ва қадршиносӣ
Хизматҳои полковник Ғарибшоҳ Сӯфишоев аз ҷониби давлат бенатиҷа намондаанд.
Ӯ дорандаи медали давлатии «Шафқат» аст. Маъмулан ин мукофот ба шахсоне супорида мешавад, ки дар роҳи ҳифзи саломатии инсон ва наҷоти ҷони одамон саҳми барҷаста мегузоранд.
Ҳамзамон, фаъолияти ӯ бо унвонҳои фахрии соҳавӣ: «Корманди беҳтарини соҳаи ташхиси тиббию иҷтимоӣ», «Корманди беҳтарини сол», қадршиносӣ гардид.
Дар баробари ин полковник Сӯфишоев дорандаи зиёда аз 40 медалу нишонаҳои соҳавӣ мебошад, ки ҳар кадоми онҳо нишонаи эътирофи заҳмати содиқона ва хизматҳои арзандаи ӯ дар сохторҳои гуногуни давлатӣ мебошанд.
Ғарибшоҳ Сӯфишоев бо нишонаҳои баланди “Аълочии корҳои дохилии СССР”, “Аълочии тандурустии Ҷумҳурии Тоҷикистон”, “Аълочии меҳнат ва ҳифзи иҷтимоии аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистон” сарфароз гардонида шудааст.
Аммо агар аз худи ӯ пурсанд, эҳтимол посухи ӯ дар мавриди мукофотҳо дигар хоҳад буд. Зеро барои чунин инсонҳо, мукофоти бузургтар аз ҳама ин на медал, балки наҷоти як ҷони инсон, кӯмак ба як корафтода аст…
Ҳафтод-наяфтод
Инак, умри ӯ ба 70 расид.
Рақаме, ки барои бисёриҳо рамзи истироҳат аст, барои ӯ танҳо як марҳилаи нав аст дар зиндагӣ. Зеро чунин инсонҳо бо солҳо пир намешаванд, онҳо бо кор, бо хизмат, бо эҳсоси масъулият ҳамеша ҷавон мемонанд.
Ӯ ҳамоно дар сафи фаъолон аст. Ҳамоно бо андешаи равшан, бо таҷрибаи ғанӣ ва бо дили пур аз меҳр ба мардум хизмат мекунад.
Солҳо ба ӯ танҳо як чиз доданд: ҳикмат.
Ва имрӯз, вақте ки ба роҳи тайкардаи ӯ назар мекунем, мебинем: ин танҳо зиндагии як инсон нест, ин сарсупурдагӣ ва ҷонфидоӣ дар роҳи ҳазорон нафар аст, мактаби намунавии зиндагӣ аст.
Роҳи ҳаёти Ғарибшоҳ Сӯфишоев барои насли ҷавон намунаи садоқат, барои ҳамкорон чун такягоҳ ва барои ҷомеа чун як масири мӯътамад аст.
Ва муҳимтар аз ҳама ӯ ҳамоно ҳамон инсон боқӣ мондааст:
содда, самимӣ, дастрас.
Зеро бузургӣ дар мансаб нест, дар инсон будан аст…
Дар ин рӯзи наку мо аз Худованди мутаол ба шумо боз як 70 дигарро орзу мекунем, бародари азиз! Бошед!
Қурбони Аламшоҳ,
узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон
